• Categorie: Nieuws
  • Gepubliceerd op: juni 3, 2017
  • Geschreven door:

Het is mei en mijn man en ik maken vakantieplannen. Na een weekje op een vakantiepark in de buurt te hebben geboekt merk ik dat ik honger heb naar meer. Ik merk aan een rusteloos enigszins ontevreden gevoel dat ik behoefte heb aan meer. Aan meer vakantie, meer ontspanning, meer avontuur. Het kriebelt. Mijn man houdt niet zo van reizen maar ik wil dit des te meer. En heb de afgelopen weken al meer dan eens gedacht dat ik het erg leuk zou vinden om meer te reizen en daarover ook te bloggen. De eerste gedachtes die bij me opkomen zijn of ik dan eens zou kunnen kijken of m’n zus of een vriendin het leuk zou vinden om er samen tussenuit te gaan. Maar al snel komt die ene vraag boven. ‘Wat is mijn behoefte’ op de voet gevolgd door ‘Wat wil ik’. Vragen die niet heel vanzelfsprekend voor me zijn maar nu de spotlight vragen en durven innemen. Net zoals ik dat in het dagelijks leven meer lijk te doen.

Het idee om alleen te reizen vat kiem. Het kleine zaadje dat zich al snel ontvouwt gaat gepaard met gemengde gevoelens en gedachtes. Het is natuurlijk heel leuk om samen met je partner, zus of andere naaste te reizen. Maar het lijkt ook wel een vorm van het kiezen voor het bekende en vertrouwde bedenk ik me. Na dat laagje weggepelt te hebben blijft er een duidelijke wens over. Ik wil op reis. Alleen. Alleen met mezelf zijn. Nieuwe gedachtes die ik als belemmerend herken weten zich vliegensvlug een weg naar boven te vinden. ‘Durf ik dat’ en ‘Kan ik dat’ en kritische vragen zoals of ik dat wel kan maken.

Uiteindelijk stel ik me in dit gesprek met mezelf de vraag of ik het in me heb om om te gaan met situaties waarin ik mezelf moet zien te redden. Misschien is het wel de ultieme vraag die je aan je zelf kan stellen: durf je op jezelf te vertrouwen? En het antwoord aan mezelf is zonneklaar en luidt ‘Waarom niet’.

Van m’n man krijg ik nadat hij aan het idee is gewend het vertrouwen en de vrijheid.  Vanuit m’n omgeving wordt verrast en leuk gereageerd. Het woord ‘stoer’ valt zelfs.  M’n wens heeft m’n kritische interne commissie doorstaan en daarmee lijkt de moeilijkste beslissing genomen. Ik ga op reis. Alleen! En ik heb er zin in! Het idee van een culinaire retraite op m’n eigen voorwaarden vat vlam. Het idee voelt goed en ook best wel spannend. Maar het goede gevoel overheerst.

Wat mijn culinaire retraite gaat inhouden en waar m’n solo reis naartoe gaat daar vertel ik jullie de komende tijd graag meer over. Waar ik benieuwd naar ben is of jij ook alleen op reis zou durven? Of heb je dat misschien als eens gedaan? Laat je het me weten, ik ben benieuwd!

Wil je geen updates van Vertruffelijk missen? Like Vertruffelijk dan op Facebook!

untitled-166
Tekst: Dagmar
Foto: Abel Maestro Garcia

One Response to Alleen op culinaire retraite. Durf ik dat? #1

  1. Anne-Marie schreef:

    Wat leuk! Ik denk daar ook wel eens aan. Denk ook wel dat ik dat zal durven. Dus wie weet? Ik ga jouw ervaring in ieder geval volgen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Over vertruffelijk

Hallo, mijn naam is Dagmar, leuk dat je een kijkje neemt op vertruffelijk.nl! Op deze site deel ik een aantal van mijn favoriete recepten met je want ze zijn te lekker om voor mij alleen te houden. Ook zul je wat leuke nieuwtjes en artikels op het gebied van eten vinden. Veel plezier en vooral...eet smakelijk!

Copyright

Alle tekst, foto's, video's en illustraties op deze website zijn gemaakt door en eigendom van Vertruffelijk tenzij anders vermeld.

Het inhoudelijk overnemen van teksten, kopiëren van beeldmateriaal of het verspreiden van materiaal anders dan via de door Vertruffelijk aangeboden sociale media kanalen is niet toegestaan zonder schriftelijke toestemming.

Het printen van recepten is uitsluitend toegestaan voor eigen gebruik.

Copyright © 2015 Vertruffelijk